9 Brygada Kawalerii Pancernej sformowana w 1994 roku w Braniewie przejmuje tradycje oddziałów Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, 28 Saskiego Pułku Czołgów średnich i 27 Pułku Zmechanizowanego Ułanów im. Króla Stefana Batorego.

Tradycje brygady otwierają dokonania Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, która została sformowana 17 sierpnia 1920 roku w okolicach Ciechanowa jako 9 Brygada Jazdy.

W okresie wojny bolszewickiej 25, 26 i 27 Pułk Ułanów, które po zakończeniu działań bojowych weszły w skład 9 Brygady, w czasie jej trwania wchodziły w skład 8 Brygady Jazdy.

25 Pułk Ułanów Wielkopolskich powstał w lipcu 1920 roku w Poznaniu jako 115 Pułk Ułanów Wielkopolskich.

27 Pułk Ułanów został sformowany w Kaliszu pod koniec lipca w 1920 roku, jako 203 Ochotniczy Pułk Ułanów. Pułk wkroczył do działań bojowych 6 sierpnia w rejonie Ciechanowa. Od 3 września wszedł w skład 9 Brygady Jazdy i do końca wojny uczestniczył w walkach toczonych przez brygadę.

Po zakończeniu działań bojowych 9 Brygady Jazdy została przeniesiona do Baranowicz gdzie stacjonowała do wybuchu II wojny światowej.

26 marca 1937 roku w ramach prowadzonej restrukturyzacji jednostek kawalerii 9 Brygady Jazdy została przemiana na Nowogródzką Brygadę Kawalerii.

1 września 1939 roku Brygada otworzyła kolejną kartę swojej Księgi Bojowej Chwały. Podporządkowana została dowódcy Armii "Modlin" z zadaniem osłony jej zachodniego skrzydła w pierwszym dniu wojny częścią swych sił broniła Działdowa, z którego wycofano się w nocy 2 września na rozkaz przełożonych.

Kolejny ogniwem w dziejach brygady są działania bojowe szwadronu 26 i 27 pułku ułanów utworzonych w ramach Armii Krajowej. Brały one udział w obronie ludności polskiej zamieszkujące wschodnie kresy Rzeczypospolitej i w akcji "Burza" tocząc krwawe boje w Puszczy Nalibockiej, w okolicach Nowogródka, Puszczy Kampinoskiej, Powstaniu Warszawskim i Górach świętokrzyskich.

Brygada dziedziczy również tradycje 28 Saskiego Pułku Czołgów średnich, który został sformowany 5 lipca 1944 roku na mocy rozkazu Dowódcy Armii Polskiej w ZSRR nr 00127 jako 27 Pułk Artylerii Pancernej. Początkowo działał jako jednostek obwodu Naczelnego Dowództwa, a następnie podporządkowany 2 Armii Wojska Polskiego przeszedł w jej szeregach cały szlak bojowy.

W 1951 roku pułk został przeformowany i zmienił nazwę na 28 Saski Pułk Czołgów średnich. Garnizonem, w którym pułk stacjonował do 1990 roku było Czarne.

W 1990 roku w związku z restrukturyzacją armii pułk został przeniesiony do Braniewa i przeformowany na jednostkę zmechanizowaną zmieniając nazwę na 27 pułk zmechanizowany.

W pierwszej połowie 1991 roku kadra jednostki rozpoczęła sterania o przyjęcie nazwy, barwy, patrona i tradycji 27 Pułku Ułanów im. Króla Stefana Batorego. Nawiązano ścisły kontakt ze środowiskiem byłych żołnierzy 27 pułku ułanów, weteranami walk we wrześniu w 1939 roku oraz z żołnierzami pułku odtworzonego w ramach Armii Krajowej.

27 września 1995 roku w wyniku starań Społecznego Komitetu Sztandaru, organizacji kombatanckich oraz środowisk żołnierzy 9 Brygada Kawalerii Pancernej otrzymała od Prezydenta Rzeczypospolitej Sztandar Wojskowy.

9 Brygada Kawalerii Pancernej stacjonuje w Garnizonie Braniewo. Swoje święto obchodzi 27 września.

gen. bryg. Andrzej Danielewski

Gen. bryg. Andrzej DANIELEWSKI (ur. 1962 r. w Aleksandrowie Kujawskim). Jest absolwentem Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych oraz Akademii Obrony Narodowej. Ukończył także Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów - dowódców batalionów czołgów, kurs taktyczno-operacyjny dowódców oddziałów oraz Studium Polityki Obronnej w Akademii Obrony Narodowej. Ponadto ukończył studia podyplomowe w zakresie służby cywilnej, administracji publicznej, zarządzania jednostkami terenowymi oraz rozwoju regionalnego i lokalnego w Wyższej Szkole Rolniczo-Pedagogicznej w Siedlcach.

Legitymuje się bardzo dobrą znajomością języka angielskiego. Decyzją Ministra Obrony Narodowej od dnia 28.05.2009 r. przyjął dowodzenie 9 Brygady Kawalerii Pancernej w Braniewie.

Król Stefan Batory

Urodził się w 1533 roku, jego rodzicami byli książę siedmiogrodzki Stefan Batory i Katarzyna Telegdi. W roku 1571 został księciem siedmio­grodzkim.

W 1575 roku wystąpił jako kandydat na króla polskiego obok cesarza Maksymiliana i cara Iwana Groźnego. Królem wybrano Annę Jagielonkę i wyznaczono jej na męża Batorego.

Nowy król dał się poznać jako energiczny władca, doskonały wódz i organizator. Dobrze rozumiał Polską rację stanu.

Wystąpił ostro przeciw samowoli magnatów, zatwierdził wyrok śmierci na wichrzyciela i banitę Samuela Zborowskiego, wytaczając równocześnie jego braciom proces o obrazę majestatu. W swoich rządach oparł się na średniej szlachcie, której przywódcą był Jan Zamojski. Zgodził się na utworzenie trybunału koronnego, choć tracił przez to najwyższe sądownictwo królewskie, które przeszło w ręce organu wybieranego przez szlachtę.

Pod względem religijnym zapewnił Batory religii katolickiej przodujące stanowisko, przestrzegając jednak zasad tolerancji religijnej. Popierał szkolnictwo prowadzone przez jezuitów, stworzył też Akademię w Wilnie. Na początku swojego panowania musiał pokonać Gdańsk, który nie uznał jego elekcji, opowiadając się za cesarzem Maksymilianem. Prowadził wojnę z Moskwą o Inflanty, przerwaną za panowania Zygmunta Augusta. W ciągu trzech wypraw zdobył Połock, Wielkie Łuki i obległ Psków. W roku 1582 został zawarty rozejm z Moskwą, Jamie Zapolskim mocą którego Inflanty zostały przy Polsce.

Jako były książę siedmiogrodzki rozumiał Batory grozę niebezpieczeństwa tureckiego i planował zorganizowanie krucjaty polsko - rosyjskiej przeciwko turcji. Niespodziewana śmierć króla w 1586 nie pozwoliła wprowadzić tych planów w czyn zwłoki władcy pochowano na Wawelu.